روزاول که اوراديدم هيچ حسي نداشتم اصلا فكرشو نميكردم سرنوشت روزي دوباره ماراباهم روبرو كند
رفت ولي اين بار با كوله بارش كه حكايت از سالها ماندن داشت برگشت ظاهري ساده داشت كم حرف و يا شايدم پر حرف دور از
چشم من روزها گذشت كم كم نيرويي نا مريي ما را بسمت هم ميكشيد با خود ميگفتم نه نبايد چنين اشتبايي كنم وبه اش دل ببندم
چون وصله تن من نيست گذشت روزها كم كم بهم عادت كرديم خيلي تلاش كردم دوري كنم ولي نشد با زيركي تمام تلاش ميكرد
اسيرم كنه خيلي حرفه ايي رفتار ميكرد ميخواست هميشه من پيشقدم باشم دليلش خيلي روشن بود شايد شايد به اين خاطر كه
روزي مرا مقصر جلوه دهد منم كه دست كمي ازش نداشتم اگر اون در شكار حرفه ايي بود من استاد تجربه ولي در دامش گرفتار شدم نه به اين دليل كه ضعيف بودم فقط ميخواستم دلش نشكنه رابطه ما بيشتر شده بود و به همديگر كاملا علاقمند شده بوديم
كارم بجايي رسيده بود اگر روزي 1بار نميديدمش شب خوابم نميبرد تا اينكه پيام بازرگاني ببخشيد پايان ترم اول از راه رسيد
وما را از هم جداكرد آخه دانشجو بود خيلي حالم گرفته بود رفت مدتي سخت گذشت از شانس بد من 1ترم هم مهمان شهر خودش خوند در اين فاصله خواستم فراموشش كنم چون اون دانشجو بود ومن هم كه ليسانس چوپاني داشتم با خودم گفتم مدارك مان با هم نميخونه خوانوادشم {مادره}كه از اون مدرك پرست هاي نمبر 1بود همش از مدرك و دانشگاه احساس غرور ميكرد افتخار ميكرد
آخه تفلكي تشنه مدرك بود چون خودش با مدرك سيكل كسي ديگه استخدام شده بود ارزو داشت بچه هاش دانشگاه برن
واين ارزوشو طرف من ميخواست بر اورده كنه از اونجايي كه 1چوپان تو اين زمونه هرگز به 1 دانشجو نميتونه اعتماد كنه
خيلي سعي كردم از دانشگاه منصرفش كنم ولي نشد آخه ارزوي مادرش بود منم هر كمكي ازم بر ميامد دريغ نكردم
چند هفته اي تو ضد حال بودم ديگه داشتم عادت ميكردم بي معرفت رفت حتي يك تماس تايپي نگرفت در همين گير و دار
منم ميخواستم از ذهنم پاكش كنم برم يكي مثل خودم پيداكنم رفتم سراغ جاهايي كه قبلا رفت وامد داشتم كه خيلي دلشون ميخواست
وارد خونوادشون شوم ولي افسوس كه من دنبا دلم بودم بقول شاعر همه دنبال منو من به دنبال دلم
پايان قسمت اول
روزي که اوراديدم زندگي ام به کلي تغيير کرد
از همان لحظه اول که ديدمش با خودم گفتم :
آري ، خودش است نيمه گم شده ام نیمه ای که گويي
سالها پيش او را گم کرده ام واکنون وي را يافته ام
ولي افسوس ، افسوس که من نيمه ام را يافتم نه او
شايد هم او
هنوزهم نميدانم
از همان لحظه اول که ديدمش با خودم گفتم :
آري ، خودش است نيمه گم شده ام نیمه ای که گويي
سالها پيش او را گم کرده ام واکنون وي را يافته ام
ولي افسوس ، افسوس که من نيمه ام را يافتم نه او
شايد هم او
هنوزهم نميدانم
+ نوشته شده توسط كريچ چوپان فر در یکشنبه 1386/10/30 و ساعت
3:13 |
